Toelichting
Vlakglas in gebouwen is de afgelopen decennia steeds slimmer geworden. Coatings op isolatieglas beperken warmteverlies of zonbelasting en leveren daarmee een belangrijke bijdrage aan de energieprestatie van een gebouw. Tegelijkertijd ontstaat bij renovatie en sloop een nieuwe uitdaging: wanneer een ruit vrijkomt, is niet automatisch duidelijk of de coating nog goed genoeg is voor hoogwaardig hergebruik. De kwaliteit kan afhankelijk zijn van leeftijd, toepassing, blootstelling en de conditie van het oorspronkelijke isolatieglaspakket. Zonder betrouwbare beoordeling dreigt glas met hergebruikpotentie alsnog in een lagere toepassing terecht te komen.
Daarom richt deze onderzoekslijn zich op de vraag hoe de resterende kwaliteit van gecoat vlakglas kan worden vastgesteld. Binnen het vervolgproject 100% Hergebruikt Vlakglas onderzoeken de Hogeschool van Amsterdam en partners wanneer verouderde coatings nog geschikt zijn voor hergebruik. Dit gebeurt in samenhang met praktijktesten, laboratoriumtesten en veldonderzoek. Ook de Technische Universiteit Delft brengt kennis in over de prestaties en hergebruikmogelijkheden van bestaand bouwglas. De uitkomsten zijn belangrijk voor de hele keten: van eigenaar en sloper tot glasverwerker en fabrikant.
Het vernieuwende zit in het behoud van de ruit als hoogwaardig gevelproduct. Waar glas nu vaak wordt verwerkt tot een grondstof voor andere toepassingen, maakt een betrouwbare toetsing van coatings het mogelijk om per glasblad een onderbouwde keuze te maken: direct opnieuw inzetten wanneer de kwaliteit toereikend is, of een passende circulaire vervolgstap kiezen wanneer dat niet zo is. Zo wordt niet alleen materiaal behouden, maar ook de energie en waarde die al in het vlakglas aanwezig zijn. Het project helpt daarmee om hergebruik van gecoat vlakglas praktisch, aantoonbaar en opschaalbaar te maken.
